Dziecko 3,5 roku. Przedszkole skierowało rodziców na diagnozę SI. Dziewczynka nie bawi się z innymi dziećmi. Nie prosi, nie zgłasza, że chce korzystać z toalety. Szybko się denerwuje. Zdarza się, że rzuca zabawkami. Czasem sama nie wie, czego chce. W czasie zasypiania lubi trzymać się za ucho, potrzebuje wówczas bliskości mamy. Potrafi przez 2–3 godziny leżeć w łóżku i nie spać. Dużo się rusza, jest raczej głośna. Czy te trudności mogą wskazywać na zaburzenia ze spektrum?
Opisany przypadek należy przeanalizować na kilku poziomach i spróbować znaleźć odpowiedzi na pytanie, skąd wzięły się opisane trudności. W tym celu konieczne jest dookreślenie, kiedy dziecko rozpoczęło przedszkole i jak wygląda tam adaptacja. Być może dziewczynka ma trudność z tym, żeby odnaleźć się w grupie. Przez to może również nie zgłaszać tam swoich potrzeb fizjologicznych. Taki stan rzeczy może być związany z napięciem, stresem, potrzebą bliskości mamy lub innej znajomej osoby. Kolejną kwestią jest to, czy dziewczynka ma problem z korzystaniem z toalety również w sytuacjach domowych oraz czy rodzice zbyt mocno nie skupiają się tej kwestii. Jeśli bowiem dziecko będzie odczuwało naciski w tym obszarze, to może się okazać, że u dziewczynki pojawia się tak silne poczucie presji, że przynosi ono zdecydowanie odwrotny rezultat. Podsumowując, pierwszym kierunkiem diagnostycznym powinna być diagnoza psychologiczna i bardzo szczera rozmowa z rodzicami na ten temat.
Kolejnym specjalistą, którego powinni odwiedzić rodzice, jest właśnie terapeuta integracji sensorycznej. I tutaj należy sprawdzić, czy u dziecka występują trudności związane z propriocepcją, interocepcją i dotykiem. Konieczne jest również przeprowadzenie wywiadu, w trakcie którego należy ustalić, jak przebiegała ciąża i poród. Warto poprosić rodziców o skonsultowanie dziecka z terapeutą odruchów wczesnodziecięcych.
Wskazane objawy nie świadczą o tym, że dziecko ma zaburzenia ze spektrum, ale też nie można całkowicie odrzucić tej diagnozy. Konieczne jest przeprowadzenie rzetelnej diagnozy połączonej z konsultacjami z innymi osobami. Proszę również pamiętać, że u dziewczynek, zwłaszcza tych, które są w normie, zaburzenia ze spektrum trudno jest zdiagnozować ze względu na ich umiejętność kamuflowania się i dostosowywania do obowiązujących zasad. Dodatkowo, jeśli chodzi o dziecko w tym wieku, to wiele kwestii może być także wynikiem niedojrzałości układu nerwowego lub tego, w jaki sposób funkcjonuje system wychowawczy.
2,5-letnie dziecko jest w ciągłym ruchu, często się potyka, wpada na przedmioty i ludzi, nie reaguje na polecenia „uważaj”. Na jakie trudności może to wskazywać? W jaki sposób zdiagnozować tak małe dziecko, skoro nie ma dostępnych testów?
Trudności, o których tutaj mowa mogą, wskazywać na różne zaburzenia integracji sensorycznej. Warto zwrócić uwagę, że brak reakcji na polecenia to objaw związany z trudnościami w odbiorze bodźców słuchowych, natomiast potykanie się czy przewracanie mogą być związane z układem proprioceptywnym oraz obniżonym napięciem mięśniowym. Dziecko słabo czuje swoje ciało, ma trudności z planowaniem ruchu, panowaniem nad swoimi reakcjami. Oczywiście dochodzi w tym wszystkim także czynnik wieku. Być może dziecko rozwija się wolniej niż rówieśnicy, więc nie ma jeszcze wykształconych pewnych umiejętności. W tym celu niezbędne jest pogłębienie tych spostrzeżeń o pełną diagnozę. Przeprowadza się ją w następujący sposób: na samym początku konieczne jest zrobienie wywiadu z rodzicami. Ważne, żeby oni powiedzieli, jakie mają swoje spostrzeżenia na temat dziecka i jego umiejętności, kiedy przedstawione wyżej trudności się najczęściej pojawiają, jak są nasilone. Jest to niezwykle istotne, bo pozwala nam diagnostom postawić pewne hipotezy. Następnie należy zaplanować co najmniej dwa spotkania diagnostyczne z dzieckiem. Najczęściej na pierwszym pojawia się również rodzic, gdyż dziecko może czuć się niepewnie, nie do końca wie, dlaczego przychodzi do gabinetu. W związku z tym należy zapewnić mu poczucie komfortu i bezpieczeństwa. Rekomenduję, aby pierwsze spotkanie opierało się na obserwacji zabawy swobodnej pomiędzy rodzicem a dzieckiem. Trzeba w jej trakcie zwrócić uwagę na to, czy dziecko wchodzi w zabawy, jakie aktywności preferuje, jak wygląda jego relacja z rodzicem, jakie reakcje pojawiają się w odpowiedzi na komunikaty werbalne, czy dziecko jest ciągle w ruchu, czy może wybiera aktywności statyczne. Wszystko, co dz...
Dalsza część jest dostępna dla użytkowników z wykupionym planem
Dołącz do 3000 + czytelników, którzy nieustannie pogłębiają swoją wiedzę z zakresu pracy z podopiecznym z zaburzeniami integracji sensorycznej.
Otrzymuj co 2 miesiące sprawdzone narzędzia diagnostyczno-terapeutyczne od ekspertów – praktyków. Rozszerzaj swój warsztat pracy z podopiecznym z różnorodnymi zaburzeniami rozwojowymi w każdym wieku.
