Dziecko z silnym oporem wobec huśtania – jakie mogą być możliwe przyczyny (lęk, zaburzenia przedsionkowe, brak poczucia bezpieczeństwa)? Jak stopniować trudności?
Przyczyn może być kilka, zgodnie z tym, co wskazała Pani jako swoje hipotezy. Żeby móc właściwie je rozpoznać, konieczne jest przeprowadzenie bardzo szczegółowego wywiadu z rodzicami. Trzeba bowiem określić, jakie trudności oni widzą w codziennym funkcjonowaniu dziecka. Czy – poza huśtaniem – dziecko przejawia jeszcze inne objawy zaburzeń w obrębie układu przedsionkowego, np. niechęć do wspinania się, unikanie ćwiczeń fizycznych, trudności z wykonywaniem przeskoków i podskoków? Poza tym dobrze jest sprawdzić, czy u dziecka pojawiają się silne reakcje lękowe w momencie, kiedy odrywa swoje stopy od podłogi. Świetny obraz dają próby na piłce rehabilitacyjnej: najpierw dziecko kładzie się na piłce na brzuchu, terapeuta delikatnie przesuwa dziecko do przodu, tak, żeby sprawdzić, czy dłonie dziecka wykonają podpór i będą dążyły do asekuracji. Druga próba polega na położeniu dziecka na plecach. Reszta przebiega dokładnie tak samo jak w leżeniu na brzuchu. W trzeciej próbie sadzamy dziecko na piłce i balansujemy, robiąc dość mocny ruch piłką do tyłu i sprawdzając, jaka będzie reakcja dziecka. Jeśli będą one zbyt mocne, to może oznaczać, że u dziecka mamy do czynienia z przetrwałym odruchem moro, który również wpływa na zaburzenia w obrębie układu przedsionkowego i generuje wiele zaburzeń w obszarze poczucia bezpieczeństwa.
Jeśli mamy podejrzenia, że u dziecka przyczyną mogą być przetrwałe odruchy wczesnodziecięce, a sami nie jesteśmy specjalistami w tym zakresie, warto wysłać dziecko na dodatkowe konsultacje. Wiedząc już, z jakim problemem mamy do czynienia, koniecznie musimy dobrać odpowiednie ćwiczenia i aktywności. Jest kilka konkretnych zasad, o których warto pamiętać, pracując z dzieckiem przejawiającym nadreaktywność w obszarze układu przedsionkowego. Poniżej kilka z nich:
- Umieszczanie sprzętu podwieszanego blisko podłogi w taki sposób, żeby dziecko miało możliwość w każdej chwili nawiązać kontakt z podłożem lub szybko zejść z huśtawki.
- Zapewnienie dodatkowej asekuracji na huśtawce. Kiedy dziecko wykonuje jakieś ćwiczenie, np. nawlekanie korali, warto, żeby za nim siedział terapeuta i stabilizował dziecko oraz poruszał sprzętem w wolnym tempie.
- Stworzenie życzliwej i przyjaznej atmosfery, opartej na cierpliwości. Chodzi w szczególności o to, aby dziecko nie stresowało się tym, że nie potrafi wykonać jakiegoś ćwiczenia.
- Systematyczne wracanie do ćwiczeń na sprzęcie podwieszanym. Jeśli dziecko odmawia ich wykonania, warto zmniejszyć stopień trudności lub skrócić daną próbę. Ważne jest, aby na każdych zajęciach takie aktywności się pojawiały, żeby dziecko miało szansę na to, aby oswajać się ze sprzętem.
- Zaczynanie od ruchu liniowego wykonywanego na platformie podwieszanej, działa on bowiem uspokajająco i wyciszająco. Na początku naszej pracy warto ograniczyć ruch rotacyjny lub wprowadzać go w bardzo ograniczonym zakre...
Dalsza część jest dostępna dla użytkowników z wykupionym planem
Dołącz do 3000 + czytelników, którzy nieustannie pogłębiają swoją wiedzę z zakresu pracy z podopiecznym z zaburzeniami integracji sensorycznej.
Otrzymuj co 2 miesiące sprawdzone narzędzia diagnostyczno-terapeutyczne od ekspertów – praktyków. Rozszerzaj swój warsztat pracy z podopiecznym z różnorodnymi zaburzeniami rozwojowymi w każdym wieku.
