Nie ma wielu dostępnych badań, które potwierdzałyby skuteczność terapii, nie są dostępne również protokoły ani wskazania dotyczące leczenia tego schorzenia. W związku z tym, myśląc o procesie leczenia, musimy wziąć pod uwagę przyczynę problemu. Przyczyna nie zawsze jest znana, wtedy należy opierać się na badaniu klinicznym pacjenta i objawach.
Jak wygląda pacjent z plecami okrągłym?
W badaniu klinicznym można zauważyć:
- głowę i barki wysunięte do przodu,
- odstające łopatki,
- nadmierne przodopochylenie miednicy.
Taka postawa niesie za sobą nie tylko problem w estetyce, ale również zaburzenia wewnętrzne. J.M. Littlejohn w Mechanics of the spine and pelvis opisał ten typ sylwetki jako typ tylny. Przeanalizował całą postawę, a następnie wyciągnął dużo dalej idące wnioski.
Zaburzenia występujące najczęściej u pacjenta z plecami okrągłymi według Littlejohna:
- zapadnięta postawa,
- pogłębiona kifoza piersiowa,
- wiszące ramiona,
- płaska, zapadnięta klatka – zwiększone ciśnienie w klatce piersiowej,
- zmniejszone ciśnienie wewnątrzbrzuszne,
- pogłębiona lordoza lędźwiowa,
- napięcie przedniej taśmy mięśniowo-powięziowej kończyn dolnych,
- kolana ugięte,
- leniwy chód.
Konsekwencją tego ustawienia będzie opuszczona przepona i nacisk na narządy jamy brzusznej, napięte więzadła i mięśnie przedniego aspektu miednicy, osłabione krocze, rozciągnięte mięśnie biodrowo-lędźwiowe.
Gdy pacjent jest dzieckiem/nastolatkiem, taka postawa (oprócz aspektów wizualnych) nie niesie za sobą wielu konsekwencji. Młody organizm, który dużo...
Ta część serwisu dostępna jest
tylko dla prenumeratorów.
Zaloguj się, aby uzyskać dostęp do materiałów.
Nie masz jeszcze dostępu?
Wybierz prenumeratę i zyskaj dostęp do pełnej
zawartości
serwisu.
