Nie ma wielu dostępnych badań, które potwierdzałyby skuteczność terapii, nie są dostępne również protokoły ani wskazania dotyczące leczenia tego schorzenia. W związku z tym, myśląc o procesie leczenia, musimy wziąć pod uwagę przyczynę problemu. Przyczyna nie zawsze jest znana, wtedy należy opierać się na badaniu klinicznym pacjenta i objawach.
Jak wygląda pacjent z plecami okrągłym?
W badaniu klinicznym można zauważyć:
- głowę i barki wysunięte do przodu,
- odstające łopatki,
- nadmierne przodopochylenie miednicy.
Taka postawa niesie za sobą nie tylko problem w estetyce, ale również zaburzenia wewnętrzne. J.M. Littlejohn w Mechanics of the spine and pelvis opisał ten typ sylwetki jako typ tylny. Przeanalizował całą postawę, a następnie wyciągnął dużo dalej idące wnioski.
Zaburzenia występujące najczęściej u pacjenta z plecami okrągłymi według Littlejohna:
- zapadnięta postawa,
- pogłębiona kifoza piersiowa,
- wiszące ramiona,
- płaska, zapadnięta klatka – zwiększone ciśnienie w klatce piersiowej,
- zmniejszone ciśnienie wewnątrzbrzuszne,
- pogłębiona lordoza lędźwiowa,
- napięcie przedniej taśmy mięśniowo-powięziowej kończyn dolnych,
- kolana ugięte,
- leniwy chód.
Konsekwencją tego ustawienia będzie opuszczona przepona i nacisk na narządy jamy brzusznej, napięte więzadła i mięśnie przedniego aspektu miednicy, osłabione krocze, rozciągnięte mięśnie biodrowo-lędźwiowe.
Gdy pacjent jest dzieckiem/nastolatkiem, taka postawa (oprócz aspektów wizualnych) nie niesie za sobą wielu konsekwencji. Młody organizm, który dużo...
Dalsza część jest dostępna dla użytkowników z wykupionym planem
Dołącz do 3000 + czytelników, którzy nieustannie pogłębiają swoją wiedzę z zakresu pracy z podopiecznym z zaburzeniami integracji sensorycznej.
Otrzymuj co 2 miesiące sprawdzone narzędzia diagnostyczno-terapeutyczne od ekspertów – praktyków. Rozszerzaj swój warsztat pracy z podopiecznym z różnorodnymi zaburzeniami rozwojowymi w każdym wieku.
