Od momentu, kiedy człowiek zaczyna odbierać bodźce płynące z otoczenia, słyszeć głos najbliższych osób, czuć oraz reagować na to, co dzieje się wokół niego, uczy się nawiązywać relacje z innymi. Początkowo nieświadomie, ale stale nawiązuje więź z matką. Potem stopniowo z pozostałymi członkami rodziny, sąsiedztwem. I tak rozwija się krąg osób, dzięki którym realizuje swoją pierwotną potrzebę przynależności społecznej. Nawiązuje relacje z różnymi ludźmi, doświadcza interakcji, przeżyć, które budują jego tożsamość. Jednak w przypadku osób z niepełnosprawnościami proces ten często przebiega z różnymi zakłóceniami, a jedynymi partnerami bliskiej relacji stają się członkowie rodziny.
Autor: Łukasz Franków
Podstawowym założeniem terapii neurobiologicznej jest wykorzystanie teorii neuroplastyczności mózgu, czyli jego właściwości polegającej na doprowadzeniu do trwałej zmiany odpowiedzi neuronalnych pod wpływem uczenia się. Jednak, aby to nastąpiło, mózg potrzebuje aktywnego doświadczenia, podczas którego uczony jest odbioru, przetwarzania, przechowywania i wykorzystywania informacji. Ważną cechą tego zjawiska jest to, że dokonuje się wówczas modyfikacja całego obwodowego i ośrodkowego układu nerwowego, co pozytywnie wpływa na całościowy rozwój dziecka.