Tzw. „trudne” zachowania dziecka to bardzo często oznaka, że dziecko czuje się zagrożone, że zmobilizowało siły do „walki” lub „ucieczki”. Co nam to mówi o dziecku? Że mózg emocjonalny (limbiczny) i gadzi (pień mózgu) przejęły kontrolę nad całym układem nerwowym, a zwłaszcza nad korą przedczołową (odpowiedzialną m.in. za racjonalne myślenie, wyciąganie wniosków, przewidywanie, uczenie się itp.). Wszystkie racjonalne działania są wyłączone, a rządzą emocje i impulsy. Dlatego w takim stanie dzieci nas nie słuchają, nie ma po prostu takiej możliwości (gdy my dorośli, jesteśmy w stresie, też nie słuchamy i nie rozumiemy komunikatów innych ludzi).
Dział: Z GABINETU SPECJALISTY
Praca z dzieckiem, które posiada bardzo dużo deficytów, nadmiarów behawioralnych oraz problemy we wszystkich sferach funkcjonowania, to nie lada wyzwanie dla terapeuty. Konieczne jest wprowadzanie intensywnego programu interwencji skupiającego się na umiejętnościach poznawczych, językowych i społecznych. Na przykładzie studium przypadku Elizy przedstawiono opis wczesnej interwencji behawioralnej.