Plecy okrągłe to powszechny problem. Najczęściej rodzice postrzegają wadę jako „garbienie się”, a specjaliści określają ją jako hiperkifozę piersiową, gdyż dotyczy kręgosłupa piersiowego. Pamiętajmy, że kifoza to naturalna krzywizna kręgosłupa i charakteryzuje się niewielkim wygięciem. W procesie wzrostu może dojść do zniesienia lub pogłębienia kifozy. Określamy to jako hypokifozę/hipokifozę lub hyperkifozę/hiperkifozę. Najczęściej ta zmiana ma negatywny wpływ na odcinek szyjny oraz lędźwiowo-krzyżowy kręgosłupa.
Dział: Z GABINETU SPECJALISTY
Od momentu, kiedy człowiek zaczyna odbierać bodźce płynące z otoczenia, słyszeć głos najbliższych osób, czuć oraz reagować na to, co dzieje się wokół niego, uczy się nawiązywać relacje z innymi. Początkowo nieświadomie, ale stale nawiązuje więź z matką. Potem stopniowo z pozostałymi członkami rodziny, sąsiedztwem. I tak rozwija się krąg osób, dzięki którym realizuje swoją pierwotną potrzebę przynależności społecznej. Nawiązuje relacje z różnymi ludźmi, doświadcza interakcji, przeżyć, które budują jego tożsamość. Jednak w przypadku osób z niepełnosprawnościami proces ten często przebiega z różnymi zakłóceniami, a jedynymi partnerami bliskiej relacji stają się członkowie rodziny.
W ostatnich latach obserwuje się wyraźny wzrost zainteresowania rolą mikrobioty jelitowej w regulacji funkcjonowania układu nerwowego, szczególnie w kontekście zaburzeń przetwarzania sensorycznego u dzieci. Badania nad osią jelitowo-mózgową wskazują na złożone oddziaływania między mikroorganizmami zasiedlającymi przewód pokarmowy i procesami neurochemicznymi, hormonalnymi i immunologicznymi, które bezpośrednio wpływają na zdolność organizmu do modulowania bodźców. Zaburzenia integracji sensorycznej, objawiające się nadreaktywnością, podreaktywnością lub poszukiwaniem wrażeń, coraz rzadziej postrzegane są wyłącznie jako problem wynikający z niedojrzałości neuronalnej. Współczesne ujęcie łączy je również z czynnikami metabolicznymi i zapalnymi,
w tym z dysbiozą jelitową.
Zespół Wolfa-Hirschhorna jest rzadkim zespołem genetycznym wynikającym z delecji krótkiego ramienia chromosomu 4, prowadzącym do poważnych zaburzeń rozwoju psychoruchowego, hipotonii, dysmorfii i trudności neurologicznych, w tym padaczki. Dzieci z WHS charakteryzują się znacznymi ograniczeniami w zakresie przetwarzania bodźców sensorycznych, co w sposób bezpośredni wpływa na ich funkcjonowanie motoryczne, komunikacyjne i emocjonalne. Integracja sensoryczna, traktowana jako proces neurologiczny organizujący informacje płynące z ciała i środowiska, jest w tej grupie pacjentów fundamentem wszelkich oddziaływań terapeutycznych.
Sekwencja Pierre’a Robina (PRS, Pierre Robin Sequence) stanowi złożoną jednostkę kliniczną o charakterze rozwojowym, obejmującą triadę objawów: mikrognację, glossoptozę oraz wtórny rozszczep podniebienia. Występuje z częstością około 1:8500–14 000 urodzeń i może występować zarówno jako postać izolowana, jak i w przebiegu zespołów genetycznych, m.in. zespołu Sticklera czy Treacher Collinsa (Gorlin i wsp., 2001).
To, jak terapeuta zareaguje na „trudne” zachowanie dziecka, zależy od wielu czynników. Po pierwsze, dla każdego „trudne” może znaczyć coś innego. Czy jesteśmy tego świadomi, czy nie, zależy to od naszych własnych doświadczeń z dzieciństwa – jak my sami byliśmy za „trudne” zachowania karani, jak na to reagowaliśmy, jakie mamy wspomnienia z tamtego czasu oraz oczywiście, jak to „przepracowaliśmy” jako dorośli.
Wielu terapeutów staje dzisiaj przed trudnym zadaniem, bowiem coraz częściej trafiają do naszych gabinetów dzieci, które mają problem z komunikacją lub ta komunikacja w ogóle się nie pojawia. Jest to o tyle trudne, że często idzie to również w parze z brakiem reakcji na polecenia, trudnością ze skupieniem się na wykonywanym zadaniu i chęcią do tego, aby ćwiczenia robić zgodnie ze swoimi zasadami lub wybierać tylko takie aktywności, które są atrakcyjne dla dziecka. Nie każdy terapeuta czuje się komfortowo w takiej sytuacji. Wielu z nich pyta: „Jak pracować z takim dzieckiem? Na co zwracać uwagę? Jakie działania podejmować, żeby integracja sensoryczna była atrakcyjna dla dziecka?”.
Ostatnio obserwuje się dość ciekawe zjawisko – dzieci mają dobry słuch, a jednak nie słyszą we właściwy sposób, mają problem ze zrozumieniem poleceń, nie reagują na kierowane do nich komunikaty. Wielu specjalistów zastanawia się, skąd biorą się wspominane wyżej trudności i w jaki sposób należy nad nimi pracować. Okazuje się, że przyczyn należy poszukiwać w zaburzeniach przetwarzania słuchowego. W tym artykule zastanowimy się, czym te zaburzenia są, jakie są ich przyczyny oraz jakie działania można podjąć, aby wspomóc dziecko i dać mu poczucie akceptacji i zrozumienia.
Zaburzenia SI mogą prowadzić do trudności ruchowych, emocjonalnych i społecznych udzieci. Jednym z kluczowych narzędzi zarówno diagnostycznych, jak i terapeutycznych w pracy z dziećmi z zaburzeniami SI jest palpacja – świadome, celowe stosowanie dotyku o różnej intensywności i charakterze. W artykule przedstawiamy, jak palpacja wpływa na dziecko w procesie diagnozy i terapii SI, z uwzględnieniem mechanizmów neurofizjologicznych, praktycznych technik oraz indywidualizacji podejścia terapeutycznego.
Istnieje wiele definicji powięzi, jedne są bardziej skomplikowane, inne mniej: „powięź to system funkcjonalny, którego funkcje obejmują wsparcie, połączenie mięśniowo-międzymięśniowe oraz połączenie trzewno-międzytrzewne” czy „włókniste tkanki kolagenowe, które są częścią systemu przenoszenia siły napięcia w całym ciele”. Najprościej jednak mówiąc, jest to tkanka, która otacza mięśnie, naczynia, kości, tworząc przy tym jedną ciągłą sieć w naszych ciałach, od czubka głowy aż do palców, stanowiąc rusztowanie. Jej wszechobecność sprawia, że integruje, łączy, osłania, ale także oddziela tkanki i narządy naszego organizmu. Sztywność i elastyczność zarazem pozwalają dopasowywać się do bodźców zewnętrznych, koordynować cały system i przesyłać informacje pomiędzy tkankami i organami, utrzymując cały system w idealnej równowadze.
Podczas prowadzenia terapii integracji sensorycznej wykorzystujemy stymulacje wzmacniające mięśnie posturalne oraz ćwiczenia równoważne. Po ocenie przez fizjoterapeutę postawy dziecka dostajemy wytyczne, jakie ćwiczenia powinniśmy prowadzić u danego dziecka. Dane ćwiczenia możemy wykonywać, korzystając ze sprzętów rehabilitacyjnych: taśm oporowych, poduszek sensorycznych (równoważnych) oraz piłek rehabilitacyjnych.
Zjawisko reakcji „walki i ucieczki’’ (ang. a child’s fight or flight response) opisał i nazwał amerykański neurolog, fizjolog i psycholog W. Bradford Cannon. Jest ono zapisane biologicznie w naturze człowieka. W odpowiedzi na stres lub czynnik stresujący mózg aktywuje układ współczulny poprzez reakcję „walcz lub uciekaj” uwalniając w ten sposób hormony odpowiedzialne za jej wystąpienie.